ZELFPORTRET FRED VAN DER WAL. SURREALISM REVISITED

olieeverf op paneel, 50 x 70 cm., 2013, nooit tentoongesteld

REACTIES MAART 2010 VAN LEZERS OP MIJN VK BLOG

fred "honeydripper" van der wal 20-03-2010 16:41

Als ik het weblog van Huub Mous lees geloof ik niet dat hij ooit een moeder heeft gehad zo vaak heeft hij het over de Onbevlekte Ontvangenis.
Heeft hij daarentegen wel een moeder dan kan die nooit van hem hebben gehouden, daarvoor ken ik hem te goed als koude, rationele frustraatkikker en eendimensionale wetenschapper.

Wim Duzijn 20-03-2010 16:43
Jouw oordelen zijn weer eens hele simpele verneukeratieve onderbuikoordelen FRED. Die verwijzen naar een reeks conflicten uit jouw verleden waar VK-bloggers niks van afweten en waar jij ook niks over vertelt. Dus daar kan ik als intellectueel mannetje weinig mee beginnen. Als je wilt neuken moet je een DATINGSITE bezoeken.

Wim Duzijn 20-03-2010 16:49
Over die koudheid gesproken: ascendant in het teken STEENBOK geeft volgens astrologen altijd een zekere afstandelijkheid aan de manier waarop wordt omgegaan met mensen. Dat is uiterlijke schijn. Zoals ook mensen die zich lief voordoen diep in hun hart kille, sadistische rotzakken kunnen zijn.
Astrologie laat zien - en dat is heel erg nuttig - dat mensen meervoudige persoonlijkheden zijn. Soms komt de ene persoon sterk naar vormen, soms de andere persoon. Eenheid scheppen via zelfkennis wordt daarom in oude wijsheidsleren gezien als belangrijkste taak van wijsheidszoekers.
Jou interesseert dat niet. De anti-serieuze vent in jezelf schreeuwt er gewoon een eind op los. Dat kan, maar zodra je gaat eisen dat mensen die veel intelligenter zijn dat geschreeuw serieus moeten nemen ben je fout bezig.

fred "honeydripper" van der wal 20-03-2010 17:09
Wim. Ik heb nooit mensen ontmoet die intelligenter zijn dan ik, wel een brutaaltje als Wim Duzijn, waar ik niet eens vriendjes mee wil zijn omdat ie altijd vreselijk obstinaat is, en aan neuken doe ik niet, want dat doen alleen hondjes, dat heb ik zelf gezien op straat en wie zegt nou dat jij een intellektuweel bent, dat is een vreselijk scheldwoord, ik ben blij dat ze mij niet zo noemen. Brrrrrrr...de gruwel loopt me nog over de grazzel vanzelf en weer terug. The shivers down my spine, zoals de Engelsman het zegt en dan trekt ie zo raar met zijn Stiff Upper Lip dat je denkt wat heeft die voor een pikzuigmondje opgelopen in de Subway of The Yellow Cab!

Wim Duzijn 20-03-2010 17:34
Op de foto hiernaast zie je dat ik als keurig nette Steenbokjongen een zeer solide intellectuelenbril draag FRED. In die tijd droeg jij rare Schorpioenjasjes van teddyberenbont en zo, en net als de hele zich links noemende horde liet je je haar langgroeien, terwijl je dun piekhaar had. Ik dank God op mijn blote knie-en dat ik aan die waanzin nooit heb meegedaan!

fred "honeydripper" van der wal 20-03-2010 17:49
Op die foto draag je een eigenwijze oversizede hoornen opabril zoals het ras der toenmalige boekhouders der rijksbelastingen zich aanschafte omdat ze die ziekenfondsfietsen met enorme kortingen op de kop konden tikken, dus dat zegt an sich helemaal niks.
Teddyberenbont? Nu nog mooier!
Een echte Afghaanse witte jas van schapenleer, import via Wim de Ridder van Hitweek, Alexander Boerstraat, Amsterdam Zuid, en ik had lekker lang haar waar alle artistieke vrouwen uit de P-kroegen doorheen wilde woelen met hun ontuchtige jatten die nog roken naar het kwade sap van de vorige blindganger, maar dan zei ik: Afblijven Kuthoer of ik schop je tegen je doos kinderloos!
En dan was het voorbij. Die P-kroegteven hadden allemaal een verwaarloosde druiper in hun slipje vol witte vloed, dat stonk de tent uit en de hele manlijke clientele kreeg van een Indische barvlieg een druiper kado en toen de laatste genezen was had de eerste 'm weer te pakken. De perpetuum mobile van het geslachtszieke leven.
Ik had prachtig golvend lang haar en een dromerige Marlene Dietrich blik. Alle homootjes van Amsterdam liepen mij verhit achterna in de O. H. straat (Oude Hoogstraat) vlak bij de Dam maar dan pakte ik mijn pump en begon met de hak op ze in te timmeren of met mijn handdtasje in het rond te slaan, daar droeg ik altijd een baksteen in mee, dus ook dat kwam flink aan.

Dam van L 20-03-2010 17:31
Wim wie is fred? Nog nooit van gehoord. Wie wel? Niemand toch? Nou dan! Mooie blog, dag uit de hooiberg in Friesland

Wim Duzijn 20-03-2010 17:34
Tja, wie is Fred? Ik vraag me dat soms ook af, DAM van L. uit Friesland. Misschien dat FRED (wanneer hij niet met pumps aan het timmeren is) daar zelf een antwoord op kan geven...

fred "honeydripper" van der wal 20-03-2010 17:39
Dam van Lekesteijn: Ik ben gewoon Fred van der Wal, een jongen van stavast, ik heb vier katten maar geen stabij

Dam van L 20-03-2010 17:46
Ik heb net proberen te lezen wat hij schrijft maar ik snap er niets van...zit hij in een TBS kliniek?

fred "honeydripper" van der wal 20-03-2010 17:50
Dam van Lommel: Ik zal je een aap noot mies plankje sturen om te leren lezen, onder rembours, naar je Maastrichtse adres, of is het Haarlem?

Wim Duzijn 20-03-2010 17:51
Als FRED iets schrijft dat niet de bedoeling heeft begrepen te worden dan kun je maar beter niet proberen het te snappen. Dat is de fout die veel mensen hier maken. Dan zegt iemand 'poep' en dan roepen ze: 'wat heeft u een mooie visie op het bestaan'. Terwijl de man je gewoon op een ordinaire wijze aan het verneuken is...

Wim Duzijn 20-03-2010 17:53
En dan steeds dat opscheppen van FRED. Noemt ie een oud vettig Hema jasje 'een Afghaanse Jas'. Kan zo met WILLEM-ALEXANDER mee reizen. In zijn jas van teddyberenbont. TWEE JONGENS VAN STAVAST.

Dam van Lunteren 20-03-2010 18:07
Hij is psychisch in de war met zijn reactie zie ik.
Wim, zijn mensen met (te)veel verstand niet een beetje gek. Zit hier lekker in Friesland buiten met mijn lieve Smoosje.
Ja, je hebt gelijk hij kan zo mee met het W.A legioen.

fred "honeydripper" van der wal 20-03-2010 18:10
Wim: Weet je wat een vrouwelijke aanwezige hier net zegt? Weer zo'n jaloers stuk vreten! En soort zoekt soort! Wat zeg je me daar nou van Wim?

fred van der wal 20-03-2010 19:05
Wim: Kan je mij even de Ip nummers doorgeven van bovenstaande reageerders? Kunnen we zien waar de locaties zijn. Kom op, effe tof wezen en niet de insellektjuweel uit de gulp laten hangen.

Wim Duzijn 21-03-2010 11:59
Je moet niet kinderachtig zeuren FRED. Er gebeurt niks kwalijks hier. De enige die kwaad reageert ben jij. En we weten niet eens waarom. En dat is natuurlijk best dom...

Robert kruzdlo 21-03-2010 12:22
Wim, ben het met je eens. Leg hem aan de ketting. Geef hem even met de zweep, dan is ie weer even rustig. Als ik je zo hoor concludeer ik dat je geen bewonderaar meer bent van Fred van der Wal

Wim Duzijn 21-03-2010 22:49
Als ANARCHIST voel ik me aangetrokken tot alles wat anarchistisch is, dus ook tot de anarchist in het Schorpioenachtige wezen (geboren op 30 oktober) met de naam Fred van der Wal. Op het moment echter waarop een ander dat anarchisme belachelijk maakt kan ik weinig meer doen dan afstand bewaren. In de hoop dat de onweersbui weer over trekt.

fred van der wal 04-04-2010 10:29
Wim OOOOH Wim, jij bent een echte insellektjuweel, maar wat heb JIJ tot stand gebracht in het leven? Weinig tot niets?
Om over Krudzlo maar te zwijgen. Iemand die als pippi lulkous de kloon (clown) optrad in Limburg heeft niks in te brengen hier.

Wim Duzijn 05-04-2010 11:25
Waarom mis jij het vermogen FRED in een discussie iets ernstigs tegen een serieuze ander te zeggen? Gehuld in metalen pantsers wandelt jouw scheldende alter-ego door het leven, af en toe op een wat kitscherige wijze 'een vrouw' aanbiddend, terwijl dat tierende secreet nooit enige werkelijke liefdesgevoelens voor vrouwen in zichzelf gekoesterd heeft...
Daar zou je als kunstenaar, boekenlezer en moederloos kind een serieus antwoord op kunnen geven, maar zoals gezegd... De serieuze vent in jezelf staat altijd zwijgend in de hoek als de opschepper aan het schreeuwen is...
Hij kan heel mooi tekenen, de serieuze vent. Daarom lijkt het me juist om al dat nietszeggende geschreeuw te negeren om over te schakelen naar de stille, maar toch veelzeggende, wereld van het beeld...
En kijk, daar komt onmiddellijk woordkunstenaar HUUB MOUS aangelopen.
"Ik zie iets wat onbevattelijk is", merkt hij op, "het wezen van de schoonheid en de dood...."

fred van der wal website

Fred van der Wal: Geboren op 30 oktober 1942 in Renkum. Zon in het Waterteken Schorpioen, Maan in het Waterteken Kreeft. Ascendant in het aardse teken Stier. De anarchistische planeet Uranus dominant geplaatst in het tiende huis, negatief geaspecteerd door de Zon (bij uitstek de stand van een dwarsligger). De sadistische, chaotische kant van het teken Schorpioen wordt versterkt door het negatieve aspect dat de planeet Pluto (heerser van Schorpioen) vormt met de planeet van de orde en de autoriteit Saturnus.

Huub Mous over Fred van der Wal

Over mijzelf

DRS. HUUB MOUS : FRED VAN DER WAL IS EEN OMSTREDEN FIGUUR IN FRIESLAND & DE BOYCOT VAN ZIJN WERK.

Enige dagen geleden kwam ik er toevallig achter na een jaar deel te hebben uitgemaakt van de Kunstkring Uytland in het Bildt dat de organisatrice Kirsten Z. mijn werk niet meer zou exposeren op groepstentoonstellingen in een gemeentelijke expositieruimte.
Mijn constatering verwonderde mij zeer daar ik meende op goede voet te staan met de deel nemers en organisatie.
Nu is de tegenwerking sinds 1978 van Noordelijke galeries, collegae en overheidsinstellingen niets nieuws, dus maakte ik mij er niet al te druk over en besloot de maandelijkse bijeen komsten van de Uytlandkring niet meer te bezoeken. Bezwaren van enkele linksharige BBK leden tegen mijn aanwezigheid bleken achteraf te berusten volgens een anonieme mail van een bewoner van de Oudebildtdijk op het feit dat ik in een nieuwbouwbuurt in een vrij staande woning met 10 kamers sinds kort woon en het bezitten van een groot huis in de Bourgogne.
Kirsten Z. ontkende mijn relaas van eeen boycot van mijn werk en persoon in Friesland, Groningen en Drenthe en weet één en ander geheel aan mijzelf. Ik werd zelfs van manipula tie beschuldigd en bewust toebrengen van leed aan derden. Hoe geheel anders de visie van Huub Mous, die niet bepaald mijn grootste vriend is, doch voor één keer de waarheid sprak op zijn eigen weblog:

OSTRACISME IN FRIESLAND
23 maart 2007

Gisteravond zat ik opeens met Fred van der Wal aan tafel in de uitzending van ‘De Litera tuerfabryk’ in boekhandel De Tille in Leeuwarden. Het was de bedoeling dat ik hem zou interviewen. Dat had ik vooraf niet zo begrepen. Ik had gedacht dat we samen geïnterviewd zouden worden. Wat doe je dan in zo’n situatie? Je denkt: ‘God zegen de greep.’ Fred van der Wal is een omstreden figuur in Friesland. Tegenwoordig woont hij in Frankrijk, in een soort kasteeltje, zo’n 50 kilometer van Nevers. Al heel lang schrijft hij op zijn weblog hele nare dingen over mij. Niet dat ik daar last van heb, maar er zijn soms mensen in mijn omgeving die me daarop wijzen. Weet je wel wat hij allemaal over je zegt? Ja dat weet ik. Ik ken Fred langer dan vandaag. Hij beoefent de publieke tirade al decennia lang en speelt daarbij rechtstreeks op de man door iemand openlijk aan te vallen of in een kwalijk daglicht te zetten. Dat doet hij niet alleen met mij, maar met allerlei mensen in Friesland. Soms word ik wel eens gebeld door iemand, die me vraagt: ‘Wie is die Fred van der Wal?’. Dan voelt diegene zich gekwetst of zelfs bedreigd door wat Fred allemaal beweert. Ik probeer dan meestal wat geruststellende woorden te vinden zoals: ‘blaffende honden bijten niet’ of ‘woorden doen geen pijn’. Maar dat komt niet altijd goed over. Fred van der Wal kan mensen soms heel diep raken. Hij vindt dat hij daar recht op heeft, omdat hem veel onrecht is aangedaan. Mijn eerste vraag aan hem was dan ook: ‘Waarom ben jij vaak zo boos op mensen? Weet je wel wat je allemaal met je woorden teweeg brengt?’ ’Hoezo?’, vroeg Fred en hij toonde zich oprecht verbaasd. Wat hierop volgde was een nogal verwarrend gesprek, waarin ik probeerde te achterhalen waarom hij zich zo gedraagt. De oorzaak ligt – geloof ik – deels in een conflict, dat zich in 1985 heeft afgespeeld tussen een groep Friese kunstenaars enerzijds en de Provincie Fryslân en de Fryske Kultuerried anderzijds. Er werden in die tijd door de Provincie in no time veel kunstwerken aangekocht, waarbij veel zogeheten ‘vrije kunstenaars’ zich benadeeld voelden, omdat zij meenden dat kunstenaars die ‘in de BKR zaten’ werden bevoordeeld. Ook werd er werk van parters van leden van de advies commissie aangekocht en zelfs van een lid van die commissie. Daar zijn veel Friese kunstenaars toen heel boos over geworden en dat leidde tot een grote rel die zelfs de landelijke pers heeft gehaald. Fred van der Wal en ik kwamen in dat conflict diametraal tegenover elkaar te staan. Daarnaast voelde hij zich door meer mensen tegengewerkt, niet alleen door sommige collega-kunstenaars maar ook door kunstcritici van de Leeuwarder Courant. Fred werd het slachtoffer van ostracisme. Dat is een procedure van collectieve uitsluiting. Deze term stamt uit het oude Griekenlad, toen mensen die teveel macht kregen door middel van een ’schervenrecht’ voor tien jaar uit de gemeenschap van Athene werden verbannen. Ostracisme bestaat ook nog in onze tijd. Zo werden bewoners van een concentratiekamp soms door hun medekampbewoners collectief uitgestoten, omdat ze brood van een ander hadden gestolen. Ook in de politiek kan ostracisme nog voor komen, bij Pim Fortuin bijvoorbeeld of Geert Wilders. Het fenomeen kan zich in een werksituatie of een gezin voordoen. En soms in een grote gemeenschap als er een collectief orgaan is dat een monopo lie heeft en dat uit naam van de gemeenschap iemand in de ban doet. In Friesland heeft de Leeuwarder Courant een dergelijke machtspositie. Als men daar bepaalt dat iemand niet meer in de krant komt, dan komt hij of zij niet meer in de krant. Fred van der Wal had destijds een galerie in Garijp. Maar toen hij merkte dat hij in bepaalde kringen werd uitge stoten, werden zijn tentoonstellingen ook niet meer besproken in de Leeuwarder Courant. Ik heb zijn verhaal aangehoord. Ik kan niet checken of het klopt, maar het kwam me wel ge loofwaardig voor.
In Friesland komen dergelijke processen nog steeds voor. Laats hoorde ik iemand, die in een bestuur van een belangrijke Friese organisatie zit, iets zeggen over een medebestuurslid die na een ruzie was opgestapt: ‘Die komt in Friesland nooit meer aan de bak.’
In deze provincie bestaan er nogal wat ondergrondse structuren die het realiseren van zo’n dreigement daadwerlelijk mogelijk maken. Het overlappen van twee collectieve geloof systemen (bijvoorbeeld een politieke overtuiging en Fries chauvinisme) maakt ostracisme makkelijk uitvoerbaar. Bovendien is in Friesland politieke macht vaak met publicitaire macht verweven op een wijze die voor weinig mensen inzichtelijk is. Ostracisme is een soort onhoorbare collectieve tam tam. Je ziet het niet, je hoort het niet, maar wie het slachtoffer wordt van dit magisch ritueel komt opeens nergens meer aan de bak. Dit soort tribale mechanismen zijn zo oud als wereld en komen overal voor. Toch blijf ik van mening dat de condities voor dit kwalijke fenomeen in Friesland sterker aanwezig zijn dan elders. Het is hier van oudsher een sterk corporatieve samenleving. ‘Met zijn allen en voor zijn allen’. En o wee als je jezelf te ver buiten de roedel begeeft, dan hoor je er opeens niet meer bij. Dat wil niet zeggen dat ik Fred van der Wal een lieve jongen vind en ik alles goedkeur wat hij schrijft. Ik vind dat hij in veel opzichten te ver gaat met zijn woorden. Na het gesprek met hem vroeg ik me af of er wel objectieve criteria bestaan voor wat je allemaal over andere mensen mag zeggen en schrijven. Waar gaat een tirade over in een doelbewuste belediging of zelfs smaad? We hebben in Nederland nog altijd de rechter die hierover beslist, maar dat wil niet zeggen dat er geen ongeschreven morele regels bestaan die voor jezelf helder moeten zijn. Later op de avond in De Bres werd ik door iemand aangesproken – haar naam doet er even niet toe – die kennelijk mijn weblog volgt. Ze vroeg of ik me wel eens afvraag of ik niet te ver ga met wat ik allemaal over andere mensen schrijf. Ik dacht even na en zei: ‘Jawel, maar dan schrijf ik het toch, want dan weet ik dat het goed is. Als je maar eerlijk bent en schrijft wat je ook recht in iemands gezicht zou zeggen.” Het klinkt misschien hard, maar ik geloof wel dat het zo zit .Wat gezegd moet worden, moet gezegd worden. Zeker in Friesland, waar de sfeer van ‘ons kent ons’ nog altijd niet van de lucht is. Een benauwde sfeer is dat, die niet zelden leidt tot een verwerpelijke vorm van ostracisme.

Dit delen:

TwitterFacebook

Gerelateerd
DRS. HUUB MOUS HERDENKT DOZENSCHILDER LODE PEMMELAAR
21 december 2010
Met 16 reacties
FRIESE BOYCOT VAN KUNSTENAAR FRED VAN DER WAL
20 mei 2009
Met 17 reacties
FRIESE KUNSTHISTORICUS HUUB MOUS 2009: FRED VAN DER WALS KUNST IS KUTKUNST IN HET KWADRAAT
22 mei 2010
Met 30 reacties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .
← KAMER 12 IN AANBOUW AUG. 2009 MAISON L'ERMITAGEMET VOLKSKRANT & DROP KAN IK M'N GELUK NIET OP!!! →
28 reacties op DRS. HUUB MOUS : FRED VAN DER WAL IS EEN OMSTREDEN FIGUUR IN FRIESLAND & DE BOYCOT VAN ZIJN WERK.

Vingtetdeux zegt:
22 januari 2010 om 15:11
@ Amice, het begon toen Bonefacius inde buurt van Dokkum en Oostmahorn op beestachtige wijze werd vermoord. Toen al. Het zijn afvalligen, die met flierjelppen, schaatsen en kievitseiren zoeken dat ze de werled kunnen veroveren.
Ons kent ons, jazeker de Friezen kunnen niet ontdooien, ze blijven altijd als het kan een scheve schaats schaatsen en stiekum kievitseieren bakken.
Zelfs het skutjeszeilen is al verworden tot een matpartij… Snits tegen Ljiewert, Makkum tegen Workum, Drachten tegen Heerenveen .. stelltjes , stelletje….
De ook in de kunst trekt deze hoekse en kabeljouwse twisten lekker door, het is je reinste middeleeuwen bij de zizchelzf noemende kunstkringen.. ons kent ons.
In appelscha staat wel een mooie golfbaan, maar dit terzijde..
Amice, uw kasteeltje wil ik graag bewonderen, uw kunstwerken en u als persoon1

Wim Duzijn zegt:
22 januari 2010 om 15:20
Ik ben blij dat niemand mij AMICE noemt.
Je hebt woorden die vriendelijk klinken maar die in feite erg vies zijn.
Het woordje ASSHOLE hoor ik eigenlijk liever dan AMIESSE…
Soms kun je maar beter uitgestoten worden door amiesserige mensen.
Die willen kasteeltjes bewonderen, waar de eigenaar over HANDELSWAAR spreekt.

Wim Duzijn zegt:
22 januari 2010 om 15:22
Heb jij je ASSHOLE al gebleekt AMICE?
Dat is ook zo een uitdrukking die mij niet erg elite-minded maakt…

Henk van Loon zegt:
22 januari 2010 om 16:24
Wel Fred, men kan niet zeggen dat je geen wederhoor toepast.
Beter een goede vijand dan een slechte vriend. 😉

fred van der wal zegt:
22 januari 2010 om 18:02
Numero22
Ik bevind me in mijn hypotheekvrije Friese nieuwbouwwoning nu, vlak bij de waddenzee. Heel wat kunsartiesten vinden dat niet echt artistiek, want je bent pas een echte kunartiest als je in een paar tegen elkaar aanhangende brieke schuren die op instorten staan hokt met een of ander vernerisch minkukel met kwarkbillen en een hangkut, die in een vorig bestaan de pothoer heeft uitgehangen en geteisterd wordt door enorme financiële schulden. Nou hoeft het geeen kersvers pruimpje te zijn, maar er zijn grenzen, dat zeg jij ook altijd in jouw argeloosheid.

kirsten zegt:
22 januari 2010 om 18:07
uit mail van fred, mei 2009:
"geen invitaties meer van uytland voor mij dus"
en de latere mails waren bestemd voor jouw wederhelft die hetzelfde emailadres hanteert.
en jij was welkom als ‘man van’, zoals je weet zijn het vaak de koppels die samen komen, maar niet als zogenaamd zelfstandig kunstenaar.. Je ben al sins 1978 gehaat in Friesland.
’t is leuk geweest met je sjaggerijn
doei!

fred van der wal zegt:
22 januari 2010 om 18:14
Mail uit mei?
geen idee meer van
wat die behelst
toen zat ik trouwens
ver weg in de Bourgogne
als ik als "man" van Ina kan komen
en niet als deelnemer
dan kom ik uiteraard helemaal niet meer
daar is mijn status niet helemaal naar
om als vijfde wiel aan de
wagen te fungeren
maar mij best
het zij zo
ik ga mij nooit ergens opdringen

fred van der wal zegt:
22 januari 2010 om 18:16
Wim Duzijn
Numero22 mag alles zeggen
ook kritiek hebben
als ie wil
hoeft niet
maar alles kan
ik vind het lang niet gek
wat Numero2 te berde brengt Wim

fred van der wal zegt:
22 januari 2010 om 18:19
Wim
Als iemand het anus bleken als cultuurkritiek hanteert kan ik daar wel in komen.
De uitdrukking Amice lijkt me niet bepaald vijandig bedoeld. Waarom op alle slakken zout leggen? Dat is zo hinderlijk Hollands.
Het is toch al een ramp om hier te moeten verblijven.
Hoe lang nog?

fred van der wal zegt:
22 januari 2010 om 18:22
Kirsten
Ik heb overigens het mailadres trouwens geblokkeerd omdat ik toch bij voorkeur niet helemaal over me heen laat lopen door een kamerolifant, hetgeen missschien als een verrassing moge komen.
Het zal een opluchting zijn voor tenminste een deel van het gezelschap dat we verder niet meer zullen verschijnen in breder gezelschap.
We zijn toch ook veel te "burgerlijk" om ons te mengen in echt artistiek gezelschap?

fred van der wal zegt:
22 januari 2010 om 18:27
Henk
Het is typerend dat in het hufterige Holland altijd sommige artistieke dames en heren op de een of andere manier denken een soort wedstrijd met mij te moeten aan gaan. Ik heb met die houding zo’n diepe compassie, dat wil je niet weten.

fred van der wal zegt:
22 januari 2010 om 18:44
Aan de collegae van de Uytlandse Kunstkring,
Naar aanleiding van de onverkwikkelijke gang van zaken en de zojuist gevoerde uitwisseling van opvattingen met organisatrice Kirsten Zwijnenburg hebben ondergetekende zowel als Bernardina Bosse besloten niet meer in jullie midden te verschijnen of deel te nemen aan verdere artistieke
activiteiten. Wij betreuren de ontstane situatie hogelijk en wensen de leden van de kunstkring alle goeds toe en vooral veel succes.

fred van der wal zegt:
22 januari 2010 om 20:27
Openlijk gedemonstreerde vijandigheid van de collegaatjes doet mij niets. Absoluut niets! Ze dachten in mij een softie te hebben, maar vergisten zich deerlijk. Het zijn sterke benen die de weelde dragen. Kijk maar: ik heb ze!
En nu zwijgt iedereen en loopt met zijn staart tussen zijn Friese benen zacht jankend weg. En wie staat wijdbeens homerisch te lachen met rollende ogen? Wie?

Francois zegt:
22 januari 2010 om 20:59
Toch niet zo’n slecht verhaal van Huub lijkt mij. Dat Friesland heeft wel iets dorps… niet helemaal Staphorst, maar toch… Ostracisme is het streng weren van iets of iemand beweert De Dikke maar schervengericht is natuurlijk veel leuker vooral als er het voorvaderlijk Makkummer theeservies & nachtvaatwerk bij betrokken is
Ostracisme is dus eigenlijk een soort achterom mailen zoals op het VK-weblog bij sommigen gebruikelijk is om groepsvorming te bevorderen

fred van der wal zegt:
22 januari 2010 om 21:20
Francois
Het doet me werkelijk niets. Het laat weer eens de rabiate jaloeziee en kinnesinne zien onder de dames en heren artiestjes. Een kleinburgerlijke truttenclub, waar eeen ieder de ander probeert vliegen af te vangen of onderuit te halen..
Aan die kwaal heb ik nooit geleden, misschien val ik daarom wat buiten het obligate kunstenaarsgekanker klimaat.

Joost Lips zegt:
23 januari 2010 om 03:07
meningen over meningen
anders is er niks.
ik versta je zo steeds helder
er was ooit een ultiem inzicht
waarvan ik geloofde dat het bestond
en nu weet ik dat het weer een mening is
ik versta steeds minder
en wil graag die zeefdruk
zo ook Misja mijn werk erg mooi vindt
zal er snel wat van tonen Fred,
kun je op mij schieten
raak graag

fred van der wal zegt:
23 januari 2010 om 06:22
Joost
Het gaat mij er niet om wat jij noemt te "schieten"op andermans werk bij voorbaat of om een wedstrijdje te doen wie de Beste en de Grootste is, want dat is complete onzin. Wel zal ik onterechte pretenties van anderen aan tonen die jaren een academie voor beeldende kunst achter de kiezen hebben en er niets van terecht brengen, maar toch in het kroeg sirkwie de gote meneer of beroemde juffrouw uit willen hangen zoals een niet nader te noemen weblogger die wij beiden min of meer kennen en die mij overlast heeft bezorgd. Zo’n weinig aangenaam persoon vindt mij tegenover zich.

fred van der wal zegt:
23 januari 2010 om 07:30
De hetze tegen en boycot van mijn werk en persoon in de de drie Noordelijke provincies dateert uit 1976 na het bezoeken van een stijl grriffermeeerde "kunstenaarsconferentie" te Zwiggelte die georganiseerd was door student filosofie Hans van Seventer (EO medewerker) en de gereformeerde tekenleraar Jan van Loon die lessen waterverf gaf aan de Minerva academie. Ik noemde hem altijd De Stalen Jezus Van Zwiggelte vanwege zijn uitgestreken, lijdende smoel, tiepe "Net van het kruis afgeso dommieterd".
In een artikel in het mannenblad "De Lach" beweerde onze tekenleraar en zijn dociele vrouwtje merk waardig genoeg dat "Jezus een klootzak op wielen was".
Van Seventer, voornaamste heraut van de stijl griffermeerde schilder Henk Helmantel, startte een uitgeverij van kunstboeken en reproducties en schreef mij enkele brieven waarin hij mijn werk "absolute rubbish" noemde en mijn persoon "de ware anti-christ".
Ook de streng calvinistische hoogleraar kunsthistorie van de VU meneer H.R. Rookmaaker meende dat ik de "de vlees geworden satan" zou zijn en sprak zijn banvloek uit over mijn werk waarop vervolgens de stijle calvinistische aanhang van het duootje Helmantel/van Seventer zich tegen mij keerde. Rookmaaker verzamelde in het geniep (zoals het een gereformeerde knakker betaamt) de pornoprenten van Aat Veldhoen waar neukende mensen met alles d’r op en d’r an werden geportretteerd in alle rangen en standen.
Mijn echtgenote deugde in de griffermeeerdde ogen niet omdat zij make up gebruikte en van Roomse huize was.
Staphorst Revisited.
De enkele keren dat ik Helmantel sprak kon hij als brave borst zijn weerzin tegen mij als Oprechte Groninger (bot volk) nauwelijks onderdrukken hetgeen hij uitte in uitermate onbeschoft gedrag, zoals het behoort onder de aanhangers van Calvijn.
Een en ander heeft mij heel wat sardonisch plezier opgeleverd en genoeg materiaal voor mijn autobiografie.

fred van der wal zegt:
23 januari 2010 om 09:40
SINDS 1978 IS FRED VAN DER WAL IN FRIESLAND ALS ENIGE PROVINCIE NOOIT ERKEND GEWEEST ALS BEROEPS BEELDEND KUNSTENAAR

fred van der wal zegt:
23 januari 2010 om 10:09
Op een paar vierkante kilometer in Noord-Friesland bevinden zich hier drie kunstenaarsverenigingen, die elkaar bestrijden op leven en dood.
De schilderachtige namen: Uytlandse Kunstkring, Facit en Fria.
Benauwde, provinicale gezelschappen van met zichzelf in- en intevreden dorpskunstenaars die uiterst wantrouwend staan tegenover niet leden en import uut ’t west’n des laands. Er heerst de gezellige sfeer van Ons Kent Ons (OKO).
De koffie met Friese boterduimpjes staan altoos klaar voor de vreemd’ling die verdwaald is zeker.
Als testcase meldde ik mij aan bij de 3 clubs.
Bij alle 3 werd ik afgewezen door ballotage commissies die bestaan uit amateur schilderende of bordurende huisvrouwen, watervervende tekenleraren en aanverwante frustraten.

Nummer 22 zegt:
23 januari 2010 om 11:20
@ ASSHOLE WIM D.,
Zo dat is inderdaad mooier om mee te beginnen, maar u snapt echt niet waarom uw perceptie uw perceptie is!
En dat uw assohole een gratis anusbleek behandeling mag ondergaan is ter bevordering van uw orale stoelgang waar momenteel moeilijk ontlatsen is. U krijgt daarbij gratis het lidmaatschap van Club ObesiMed.

Nummer 22 zegt:
23 januari 2010 om 11:22
@ AMICE FRED!
Zo dat is inderdaad mooi om wederom mee te beginnen. Goed weekend!

fred van der wal zegt:
23 januari 2010 om 11:28
Nummer 22
Wim is ook niet altijd even vriendelijk tegen mij
maaar ik denk toch niet dat hij zijn…..laat bewerken
met bleekwater
eveneens een goed weekend

Isis Nedloni zegt:
23 januari 2010 om 13:23
Lieve……..
Mmmmm…als de schijnheiligheid
regeert
in kunstclubjes
en via de sluikse weg
achterbakse spelletjes
speelt
en de club doet openlijk mee
dan kan er nimmer authentieke kunst
worden geschept
of zou men nu allemaal liegmuren
en schuld en boete
werken opzetten
om den geest
te bevrijden?
LIEFS

fred van der wal zegt:
23 januari 2010 om 13:26
Dear Isis
Ik hou wel van een relletje
en ga dat niet uit de weg
waarom niet
daarom niet
zo zit ik nou eenmaal in malkaar
onbuigzaam
non diplomatiek
toch heb ik geen hekel
aan de Uytlandleden
ik hou heel veel van ze
met uitzondering van twee
maar dat moet kunnen
voor echte Diep Friese Autochtone kunstenmakers
ben ik niet zwaarmoedig genoeg
niet somber genoeg
niet pseudo philosophisch genoeg
niet zelfingenomen genoeg
niet gebroneeerd genoeg
niet arrogant genoeg
niet dom genoeg
ik hou het graag licht
en luchtig
en bezie mijzelve
met de nodige zelfkritiek
en zelfspot
en zo zie ik het kunst bedrijven ook
als aardig tijdverdrijf
voor het onderlijf
moettochkunne
en toch blijf ik altijd beleefd
en hou mee handen thuis
als ik kom op de koffie
in Zeeman of Wibra kloffie
dat is een rasechte boffie
ik heb niet zoveel pretenties
maar wil het wel
een beetje gezellig houwen
dat moet kunnen

ZWOLLY WOOD zegt:
23 januari 2010 om 13:50
Ben je daarom in 1993 op karate gegaan?

fred van der wal zegt:
23 januari 2010 om 13:54
In 1993? Nee, eerder. Ik geloof 1990-1996, maar ik had al jaren judo en jiu jitsu gedaan als twen en vanaf 1985 fitness en hard lopen, bokslessen, daarnaast heb ik indertijd competitie tafeltennis jaren lang beoefend in het eerst team van Sneeuwbal in Heemstede. En nu weer fitness en zwemmen na 15 jaar niks doen op sportgebied. Je moet toch wat as kunsartiest met al je vrije tijd.

fred van der wal zegt:
23 januari 2010 om 16:07
Wim heeft het al moeilijk genoeg met zichzelf en de wereld

MIJN EENMANSTENTOONSTELLING VAN SM TEKENINGEN EN SCHILDERIJEN IN DEN HAAG, PULCHRI STUDIO RIEP HEEL WAT VRAGEN OP OVER MIJN SEKSJUWELEN HABITUS…TOCH BLEEF IK EEN KUISE JONGEN!

…vervolgens vertrok hij na de hectische Amsterdamse jaren met zijn gezin eind jaren ‘70 naar het boerse, be krompen, benauwende achterlijke forensendorp het Friese Veenwouden. Een grotere overgang kon bijna niet! Daar zou ’t echter niet bij blijven. Er volgden nog vele verhuizingen en evenveel verhoudingen voor de rusteloze, roman tiese artiest met als voorlopig eindstation in 1994 het idylliese “Huize Lekkerterp” in Oldeboorn, waar de levens kunstenaar voor de buitenwereld het leven van een ware heremiet ( red.: kluizenaar, geen homoseksjuweel) leidde. Hij werkte, werkte en werkte dat het een lieve lust had. Voor de klas stond hij nooit. Drie maanden voor het hoofdakte-examen zei hij de school voor goed vaarwel. Een surrealistiese heldendaad, die hem door zijn toe komstige verloofde Els D. van dat ogenblik niet in dank werd afgenomen! Zij zag haar snode plannen door kruist. “Ik wilde geen diep ongelukkige, gefrustreerde, lullige, dorre dorpsonderwijzer op een lagere school in Drenthe kut-met- krenten of de zoveelste gemankeerde tekenleraar in Friesland, de achterlijkste, meest akul turele provincie met de laagst opgeleide werknemers en het hoogste werkeloosheidscijfer van het hele land, worden. Bejjebesodemieterd! Ik vond mijn klasgenoten van de Da Costakweekschool fantasieloze sufferds, sukkels en de bekrompen kristullukke leraren klootzakken, hufters en geboren, gefrustreerde minimumlij dende losers. Ik zit niet op school; ik máák school. Er zijn heel wat kunstartiesten, meestal ex- handenarbeid of tekenleraren die schatplichtig aan mij zijn, o.a. een geboren schoolmeester in het zuiden van Frankrijk die vakantiecursussen kleien geeft en ieder jaar een ander wijf heeft omdat niemand het met ‘m uit houdt. Mijn schoonfamilie bestaat uit geborneerde, suffe ambtenaren op ulo nivo en vertegenwoordigers in kauwgummi en dennekoeken, daar kan ik dus niet mee omgaan”. Cosmopoliet Van der Wal exposeerde dan ook als ruw gebolsterde hardboiled succesvol kunstenaar in tien tallen plaatsen niet alleen in het hele land, daarnaast was zijn werk te zien in Genève, Londen, Parijs, Stock holm en New York. En er kwamen uitnodigingen sinds 1969 uit Engeland, België, Duitsland en Amerika, waar hij geen gehoor aan gaf o.a. een beroemde Gallery op Madison Avenue. In de jaren ‘70 genoot hij grote bekendheid als een van de meest vooraanstaande vertegenwoordigers die een nieuwe wending gaf aan de Nederlandse beeldende kunst zoals de NRC uitvoerig vermeldde in 1976 en dat kunnen de leden van Christian Artists en Art Revisited, noch de provinciale Haarlemse kunstenaars uit de sixties- sukkels volgens hem- niet bepaald ‘m na kunnen zeggen, dat hun werk vertegenwoordigd is in het Stedelijk Museum te Am sterdam noch dat ingedutte lerarencorps van de christelijke akademie te Kampen- of all places! Zo was Fred van der Wal in 1974 present op de tentoonstelling van 'Nederlandse superrealisten' van de Neder landse Kunststichting en maak te hij in 1975 deel uit van de rond reizende rijkstentoonstelling van ma gisch realistische grafiek “Fantastisch beeld”. Hij houdt zich bezig met tekeningen, grafiek, aquarel, colla ges, schilderijen, tekst schrijven en fotografie. Hij noemt zich een overtuigd realist die niets moet hebben van de abstracte kunst.“ Als kunstschilder schilder je voor de eeuwigheid en niet voor de voor bij gaande mo de”, is een van zijn overtuigende stelling en.“Ik schilder realistisch, zonder terug te vallen op het verleden, de oude Meesters of het academisme. Als de fotografie niet bestond zou ik niet schilderen. Zie ik een foto dan denk ik aan een schilderij. Kijk ik naar een schilderij, dan denk ik aan een foto. Ik heb groter respect voor een goede fotograaf dan voor een kunstschilder. Ik schilder dan ook voor de eeuw igheid en niet voor de poen, zoals Henk Helmantel en die andere gereformeerde glimpiepers die rond die vrijgemaakt gereformeerde aanzichtkaarten uitgeverij Art Revisited hangen, want dat is pas goed kut met peren. Die reproduktie jongens zitten allemaal in een goed betaalde baan in het tekenonderwijs en wonen in een nieuwbouwrijtjeswoning in Lutjebroek Kutjebroek. Lulliger en kuttiger kan niet!”. Het beeldend werk van Fred van der Wal werd 23 jaar lang geboycot in Friesland, dat hij per 7 sept. 2002 verlaat om zich in Frankrijk te gaan vestigen. Tot op de dag van vandaag is hij het realisme trouw gebleven. “Toen ik een jaar of 24 was, heb ik me voor gehouden één constante lijn te blijven volgen en me van de geldende modes niets aan te trekken. Een keiharde standpuntbepaling. Daar ben ik nooit van af geweken. Ik ben spijkerhard voor mijzelf en even hard voor anderen! Loyaliteit ken ik niet! Konsekwentie is mijn middlename. Kom er maar eens om bij die labiele, provinciale kunst artiestjes, die bijgoochems, waar het talent in de lengte van de kunstbaard, de lul of de cupmaat van de beha lijkt te schuilen! Ik kende in Oldeboorn één zo’n provinciale namaakkut kunstkabouter, die lijkt gotbetert net op de zak van Sinterklaas met z’n witte befbaard! Die goeie ouwe Sint heb toch ook een schimmel tussen z’n benen? Nou dan! Dat zal de oorzaak wezen van al dat kulturele leed dat Friesland heet! ” Martelen moet Naast stillevens en landschappen heeft de zeer getalenteerde artist een grote voorliefde voor portretten van vast gebonden of in leer geklede, gemartelde sexy mannen en vrouwen, ook wel naakte of in lingerie, rubber of leer geklede mannen in staat van duidelijk zichtbare opwinding, die zich in angstaanjagende S.M. situaties bevinden, minutieus getekend met potlood. Het zijn echter niet alleen andere vrouwen en mannen of aan X-vormige kruisen met kettingen geboeid, de geslachtsdelen afgebonden met leren riemen of strakke koorden, die geslachtofferd worden door wrede, dominante heersers/heerseressen: ook van der Wal en diver se van zijn gevoelsgenoten zelf zien wij regelmatig afgebeeld als de gefolterde onschuld hangend in de touwen, ketenen of aan kruisen met wasknijpers op de tepels, lul, ballen, lippen, oorlellen en wenkbrauwen en bij wijze van fijne handwerkkunst en een klinkend eerbewijs aan de specifieke vrouwelijke naaldkunst tepels en voorhuid doorboord met naalden, aan elkaar vastgenaaid, het slachtoffer aldus in een ongemak kelijke houding gefixeerd om het allemaal in het artistieke leven spannender te maken om van de gewichten aan de ballen om het lot van de van huis uit toch al zwaar tillende artist op realistiese wijze te verzwaren maar te zwijgen, amechtig in de leren sling hangend of omgekeerd gekruisigd in lingerie aan een ruwhouten Andreaskruis, geheel in navolging van de paapse martelaren. Genaaid en afgezweept moet er worden! Op andere Ecce Homo-achtige prenten zien wij hem in (geleende, van goede vriendinnen of in een dronken bui uit warenhuizen gejatte of zo nu en dan zelf aangeschafte) dameslingerie gekleed, bewerkt worden door enthou siaste, oogverblindende Meesters en Meesteressen. Hij lijkt er geen genoeg van te krijg en en be weert dat het scala van geraffineerde sexuele folteringen bijkans eindeloos is! Een raffiaklupje of cursus matjes vlechten is echter wel heel wat anders, meent hij als kenner! Hij vertelt hoe een wilde, onheilige vreugde hem beving toen hij naakt, met de genitale beharing afgeschoren als een onderdanige slaaf brooddronken door de valium injektie naar de operatietafel werd geleid in 1983 door een stevige kruiszuster en vast gebonden werd op de operatietafel vlak voor zijn plaatselijk ( want hij wil de via een spiegel alles zelf mee maken) verdoofde sterilisatie en hij stiet een oerschreeuw uit toen de injektiespuit als een speer diep de zaadleiders in stootte (even een klein pijn puntje en we zijn er weer door heen, zei de chirurg fijntjes en knipoogde naar de kruiszuster die triomfantelijk er bij stond). De operatiezusters stootten elkaar aan, sta ken de middelvinger op en knikten van nee, toverden een vette glimlach op het gelaat. Een betere Horror movie setting was bijna onmogelijk realiseerde hij zich ter plekke toen hij zijn manlijkheid verloor en zag hoe zijn geslachtsdeel aanvankelijk op een dood vogeltje met kippenvel leek maar zich alras ontpopte als een oud testamentiese ceder op de Libanon terwijl de chirurg zich nergens wat van aantrok en lachend de voor hem tegen de steel opgekropte, in het onbarmhartige licht van een felle operatielamp ten toongestelde glas geschoren balzak open sneed en begon te kerven met de scherp geslepen scalpels alsof het een verkeerd uitgepakte gehaktbal met bos uitjes was, die hij in een goedkope Hamburger tent aan het prakken was. “Vind U dat nou leuk dat scrotum snijden van willige slachtoffers?” was één van de prangende vragen die van der Wal de chirurg stelde onder de operatie, die antwoord de dat hij veel liever in de urine wegen van kleine jongetjes en meisjes sneed en van de weer om stuit verder kerfde in het weke vlees, alsof het niets kostte. Waar mee weer eens genoeg gezegd was! (in Freudiaanse termen: een heftige Operations freude beving hem) Hot item: Anale sex & Bruin werken “Soms moet je ten behoeve van ’t gerief van alle partijen met wederzijdse instemming (anders moet je er niet aan beginnen) de achteruitgang als voor ingang gebruiken in het daaglijkse verkeer ter variatie op zon- en feest dagen” , beweert kenner van der Wal stellig en wie kan het nou ei genlijk beter weten als loverboy in het kwa draat? En de stap van de gelijkslachtelijke liefde naar het sadomasochisme was maar een kleine stap! Niet voor niets was hij in de jaren ’80 op lid van een exclusief Amsterdams gezelschap S.M.-ers, die ook meetings hielden in Groningen-of all places. Zijn eenmanstentoonstelling van S.M. schilderijen en tekeningen in Den Haag riep vragen op omtrent de seksjuwelen geaardheid van de rasartiest bij heel wat brave burgers en werd geopend door de bekende Amsterdamse, geperveteerde bisexuele, sadomasochistiese transsexueel Betty Paërl, een persoonlijke relatie van de kunstenaar, die Fred van der Wal nog steeds eerbiedig “De Hogepriesteres van Het Sado Masochisme” Fatsoensrakkers In de jaren ´80 zorgden zijn exposities van erotische sadomasochistiese zelfportretten en portretten van in ragfijn nylon geklede dames in split beaver po sitie en heren met open crotch, de geslachtsdelen in opperste staat van verrukking als eroszwaarden ten hemel gehe ven, de ballen geboeid en tepelklemmen aangezet, voor heel wat ophef in het konservatieve Friesland en frontpagina nieuws in de Leeuwarder Courant. Kalvinistiese fatsoensrakkers van de RPF en GPV eisten op hoge toon de verwij dering van z’n expositie uit het gemeentehuis van Bergum. Voorwaar; ik zeg U; van je vrienden moet je het hebben! Van gereformeerde zij de werd zijn werk omschreven als anti-christelijke “pornografie” en door de streng fundamentalistiese fijn christelijke direkteur van het gereformeerde Art Revisited als “tekens uit de hel”. De kunstenaar bleef lach en. Tussen 1993 en 2002 was de artist naar aanleiding van deze geruchten zelfs niet welkom bij de Christian Artists Vereniging waar een gefrustreerde fundamentalistiese sektariese Friese tekenleraar en een totaal niet getalenteerde illustrator W. Z. de dienst uit maakten. Ze hadden op fundamentalistische religieuze grondslag ern stige bewaren tegen Fred . Zelf zegt de libertijnse Fred: ”Je wordt eerder overreden door een evangeliese of gerefor meerde strontkar dan door een rolls royce!” En zo is het maar net, lieve mensen! Autodidakt Opmerkelijk is dat Van der Wal op drie maanden Ateliers '63, waar hij werd verwijderd door leraar Edgar Fernhout, een pure autodidact is die zichzelf alle technieken heeft aangeleerd. ”Bij Ateliers '63 leerde je niets.

ARTI ORGANISATOR EDU BRAAT HOUDT HET VOOR GEZIEN BINNEN ARTI NA TIEN JAAR LIDMAATSCHAP

mei 7, 2020

SINDS 1972 IS FRED VAN DER WAL LID. IN DEZE PERIODE ONDERVOND HIJ VAN DIVERSE, NIET NADER TE NOEMEN (DOORGAANS EX-) LEDEN TEGENSTAND TEGEN ZIJN WERK EN PERSOON. DE LAATSTE JAREN NAM HIJ GEEN DEEL MEER AAN DE SALON TENTOONSTELLINGEN, NOCH AAN DE ARTI GALERIE. ARTI IS HET EINDSTATION VOOR MENIG AMSTERDAMSE ARTIEST. HET ARTIKEL OVER EDU BRAAT IN ‘ARTICULA’ TROF MIJ IN HET BIJZONDER.

EDU BRAAT : IK VERVEEL ME NOOIT’

Edu Braat is tien jaar lid geweest van Arti et Amicitiae. Eind vorig jaar heeft hij het lidmaatschap opgezegd, wat bij sommigen – onder wie de redactieleden van Articula – nogal verbazing wekte. Hij heeft bij Arti het een en ander gedaan, zoals het oprichten van Articula.

Tia Lücker

Edu Braat: (…) Sinds 2009 ben ik lid van Arti, in februari ben ik lid geworden. De reden was dat ik een beetje uitgekeken was op Mensa, club voor hoogintelligente mensen. Mensa kan ik niet opzeggen, ik ben al veertig jaar lid; het is goedkoop en ik heb daar veel voetstappen liggen. Daar had ik wat ik nu heb met Arti – na een tijdje denk je: nu heb ik het wel gezien. Dat wil niet zeggen dat je nooit meer terug komt.’

WAT HEB JE GEDAAN BIJ ARTI?

‘Ik doe graag iets. Dat is ook de beste manier om met mensen in contact te komen. Ik heb op een ge- geven moment Antoinette Frijns, de voorzitter van de sociëteitscommissie, aangeschoten en gezegd dat ik wel een keer een praatje wilde houden over de rol van de fiscus bij nalatenschappen van kunste- naars.

EDU BRAAT WAS DE OPRICHTER VAN ARTICULA

Daarna werd ik gevraagd voor de sociëteitscommissie. Dat heb ik vijf jaar gedaan. Dat ging eigenlijk vanzelf. Iedereen deed daar zijn eigen ding. Ik deed de nieuwe ledenborrels, daar heb ik er in totaal vijftien van georganiseerd. Dat viel goed. Ik heb gemerkt dat een voorstelrondje altijd heel goed werkt en dat was hier ook zo. Het verbroedert snel en mensen hebben iets om over te praten. Daarnaast heb ik een serie lezingen georganiseerd met als titel De passie van… door mensen van buiten en mensen uit Arti zelf. Het is enerzijds best veel, maar anderzijds is het in tien jaar een keer per kwartaal iets en zoveel is het dan ook weer niet. Het moet ook te doen blijven, want dan houd je er zelf plezier in. Als het echt werken wordt, moeten betaalde krachten het maar doen, dat heb ik altijd gevonden. Het was leuk. Na vijf jaar zei de voorzitter van de sociëteitscommissie dat ze weg wilde en toen hebben we besloten allemaal samen op te stappen.’

ENQUÊTE

‘Ik heb ook vier jaar in de Koerscommissie gezeten. Op de enquête kwam veel respons, meer dan een kwart van de leden reageerde. Ik had er een aantal stellingen in opgenomen waarvan ik dacht dat die misschien wel konden helpen, en een daarvan was een eigen blaadje, dat is Articula geworden. Online, want dat is goedkoop. Op grond van die enquête had ik ook het idee voor jaarclubs, dat is niets gewor- den, en een database. Daar konden mensen die dat wilden het een en ander over zichzelf in zetten. Dat kost echt de wereld niet. Maar dat vond men te veel moeite of men kon het niet overzien.’

IS ARTICULA GEWORDEN WAT JE VOOR OGEN HAD?

‘Nee, ik had het idee opgedaan in Pulchri, waar ik toen regelmatig kwam. Daar werd veel meer door leden zelf geschreven. Dat kende ik ook van Mensa. Dat geeft een speciale flavour. Dat is bij Mensa veel minder geworden, het is een beetje de tijdgeest. Ik vond dat altijd een van de leuke dingen: je krijgt allerlei kijkjes achter de schermen. Ik had gehoopt dat dat hier ook zou gebeuren, maar dat is niet zo. Voor mij hoeft het niet altijd zo professioneel, ik vond het altijd leuk om de toon en de schrijfstijl, hoe belabberd ook, zo te laten, omdat dat veel zegt over degene die het heeft geschreven. Dat kan als je besluit dat het alleen voor leden is en niet naar buiten gaat. Ik had gehoopt dat er wat meer wissel werking zou zijn. Dat krijg je alleen los als er een sfeer is zoals op de

ARTICULA – Edu Braat

Nieuwe leden bijeenkomsten, door iets over jezelf te vertellen. Dat is met Articula niet goed gelukt. Maar goed, het is zoals het is. We hebben inmiddels vier jaar toch ruim tweehonderd pagina’s actualiteiten over Arti vormgegeven en dat is voor het nageslacht als naslagmateriaal toch heel aardig, want er zijn ook jaren waarin er niets gebeurde.’

NIET ACUUT

‘Het bestuur inspireert niet erg. Met het rapport van de Koerscommissie is vrijwel niets gedaan. Dat was mede een reden waarom ik dacht: ik vind het nou wel mooi geweest. Ik moet niet in een routine terechtkomen. Dan ga ik me vervelen en me afvragen waarom ik het eigenlijk doe. Na tien jaar heb ik Arti wel gezien. Ik vind dat er van het huidige en van bijna alle voorafgaande besturen weinig uitgaat. Ik weet dat het bestuur er verguld mee is zoals het nu gaat, maar die opvatting deel ik niet. Er was geen acute reden, maar ik kwam tot de conclusie dat het lidmaatschap me te weinig bood.

De exposities (Arti et Amicitiae) kunnen me niet inspireren, een enkele daargelaten. Ik ben in die zin ouderwets: ik vind dat je dingen thuis aan je muur moet willen hangen. Bij de huidige generatie is dat geen oriëntatie meer. Kunstenaars zijn gericht op reisbeurzen en projectsubsidies en helemaal niet meer op de markt

Wat begrijpelijk is, want die markt doet ook niks. Ik blijf de kunst wel volgen, dat is het punt niet. Ook over de kunstlievende leden heb ik steeds meer twijfels gekregen. Kijk, Arti doet niks, er wordt niet voor gezorgd dat er gemixt wordt tussen kunstenaars en kunstlievenden. Dat zou de sociëteit kunnen zijn, maar er is altijd geldgebrek. Er zijn hier ook nog mensen met lichtjes in hun ogen, maar op de een of andere manier mixt het niet genoeg. En dat vind ik jammer. Ja, en dan nog een kleine irritatie: de vitrines waarvoor ik de verkoop van eigen werk van Arti kunstenaars had georganiseerd, zijn er nog steeds niet.’

EIGENLIJK GA JE UIT ONVREDE WEG.

‘Dat maakt het net iets te zwaar. Het is vooral omdat er niets is waarvoor ik enthousiast word. Wat ik wilde doen, heb ik voor een flink deel gedaan: de lezingenserie, de nieuwe leden borrels, Articula vond ik ook leuk. Daar ben ik trots op. Op een gegeven moment hak je dan de knoop door en zoek je iets anders. In een stad als Amsterdam is genoeg te doen. Ik verveel me nooit.’

Fred van der Wal: Het lijkt mij hoogstwaarschijnlijk dat het in stand houden van Arti heel veel geld kost en prioriteit heeft en de kunstenaars er bij hangen, de franje van het Arti tapijt. Ik vermoed ook dat bestuur geen enkele interesse heeft in beeldende kunst(enaars), maar alleen voor in het in stand houden van het instituut Arti gaat. Geruime tijd geleden sprak ik insider Ria S. die benadrukte dat in de vereniging vriendschap het belangrijkste was. Sinds 1972 heb ik daar niets van gemerkt. Ik antwoordde Ria dat ik mijn schaapjes al lang op het droge heb en niet de (vrijblijvende) ‘vriendschappen’ maar de kwaliteit van de kunst belangrijk vind. Dat antwoord viel uiteraard niet goed en was haar commentaar dat ik ‘altijd op Arti kwam in een trainingspak’ en om die reden niemand van de hoog staande hoog geschoolde, intelligente kunstenaars iets met mij te maken wilden hebben. Hoe zij aan het verhaal komt dat ik in trainigspak op Arti verscheen is mij niet duidelijk. Ik heb nooit een trainingspak gehad en bezocht de sociëteit in normale kleding. Opvallen door gedrag of uiterlijk is nog steeds verre van mij. In de jaren ’70 kleedde ik mij uitsluitend naar de mode van die tijd. Waarschijnlijk wenst€ mevrouw R. mij te intimideren of afstand te scheppen. Geen probleem; ik haak snel af als de conversatie te oninteressant of beledigend is.

Ik kwam tussen 1972 en 1978 een paar keer per week in de sociëteit met mijn echtgenote en dochters om er te eten. Onze dagen waren gevuld met werken en het gezin, zodat er weinig tijd was om uitgebreid thuis te dineren. Arti was wat dat betreft voor ons een deugd die in een nood voorzag.

Zelden heb ik in de seventies een zinvol woord kunnen wisselen met de rijks academisch geschoolde, geachte collegae die Mao, Marx en Che Guevara hoog in het vaandel hadden of met de toenmalige bestuurders van Arti die ook niets mede te delen hadden. Een bestuur noemde zich in de jaren ’80 of ’90 De Arti Maffia en streek subsidiegelden op door uitsluitend van vriendjes aan te kopen. Ik heb toen een jaar of tien niet geëxposeerd op Arti. Mijn realistische werk werd opgehangen in een niet verlicht deel van de salon, hetgeen ik hoorde van de Groningse akademie Minerva leraar waterverf die mij dat glimlachend mede deelde. Hij vond het een terechte beslissing van de kunstcommissie. Overbodig te vermelden dat ik financieel noch emotioneel afhankelijk was van de geachte kunstenaarscommissies en er voor zorgde via diverse activiteiten (verkopen onroerend goed, aandelen beleggingsfondsen, obligaties, privé verkopen van mijn werk) ruim te kunnen leven en werken. Uiteraard heb ik wel ambivalente gevoelens nog steeds bij de hoog in het vaandel staande Amicitiae die Arti pretendeert.